Dziś historia pewnego Sycylijczyka

Peppino Impastato, bo o nim mowa,  był młodym człowiekim zaangażowanym w walkę z lokalną mafią. Co ciekawe, cała jego rodzina była związana z mafią: ojciec, wujek, dalsi krewni… Ojciec, po paru ,,wybrykach” syna, desperacko chciał sprowadzić go na ,,dobrą” drogę, próbował wysłać go do rodziny do Stanów Zjednoczonych, aby się ,,uspokoił”, ale nic to nie dało i w przypływie bezsilności wyrzucił go z domu. Wtedy już Peppino całą swoją energię mógł poświęcić na walkę z mafią. W jaki sposób? Nie, nie bronią, ale słowami.

To było coś nowego! Kto ośmiela się głośno powiedzieć, że mafia istnieje?! Niepisana zasada milczenia została złamana. Impastato twierdził, że ,,Mafia zabija, ale milczenie również”. Próbował zmobilizować Sycylijczyków do sprzeciwienia się władzy mafii. W 1965 Peppino założył czasopismo ,,Idea socjalistyczna” do którego pisał artykuły antymafijne. Udzielał się też społecznie i kulturowo. Ale najważniejszym wydarzeniem w jego działalności  było stworzenia węzła radiowego ,,Radio Aut”, za pośrednictwem którego otwarcie mówił o działaniach lokalnej mafii (w szczególności  o Tano Badalamentim, mafijnym bossie w Cinisi). Przy okazji obśmiewał też mafiosów, tworzył satyryczne audycje.

W 1978 kandydował da samorządu lokalnego, ale samych wyborów nie doczekał… 

Nietrudno domyśleć się, co się stało. ,,Peppino Impastato zrozumiał zagrożenie, jakie stanowi Tano Badalamenti, a Tano Badalamenti zrozumiał zagrożenie, jakie stanowi Peppino Impastano” (fragment,,Peppino Impastato: anatomia di un depistaggio, Editori Riuniti, Rome, 2001”).

W dniu, w którym został zamordowany, w Rzymie odnaleziono zwłoki premiera Aldo Moro, tak więc śmierć młodego rewolucjonisty zeszła na drugi plan. Co więcej, zabójcy Peppina próbowali upozorować samobójstwo. Wersja ta została potwierdzona przez lokalną policję, ale przyjaciele i znajomi chłopaka doskonali znali prawdę i wcale tego nie ukrywali. W Palermo i okolicznych miejscowościach pisali na murach ,,Peppina zamordowała mafia”. Oficjalnie potwierdzono to dopiero  po 6 latach, a sprawcy zostali postawieni przed sądem w 2002 roku (!).

 (Peppino Impastato został zamordowany i to zabójstwo ma jedno imię- mafia)

Pogrzeb Peppina zgromadził tłumy ludzi i przerodził się w antymafijną demonstrację.

(Z odwagą i ideami Peppina będziemy kontynuować walkę)

                   W 2000 roku Marco Tullio Giordana na podstawie historii życia i tragicznej śmierci Peppina nakręcił film zatytułowany ,,I cento passi” (Sto kroków). Dzięki temu filmowi historia młodego chłopaka stała się szerzej znana (tak jak pisałam wcześniej, śmierć premiera całkowicie przyćmiła historię Impastato). Sto kroków to odległość, jaka dzieliła rodzinny dom młodego Peppino Impastato od domu Tano Badalamenti. Filmu nie można nazwać  filmem o mafii, ale raczej o odwadze, marzeniach dążeniu do swoich ideałów. Bardzo dobra gra aktorska i świetna muzyka dopełniają niezwykłej historii. Polecam.

(Zdjęcia pochodzą ze strony http://www.centroimpastato.it/index.php3)

Włoskie filmy: Gomorra

                      

                                                 

Rozpoczynam nowy cykl postów na temat włoskich filmów. Na pierwszy ogień idzie ,,Gomorra", film o jakże atrakcyjnym temacie jakim jest mafia.

Geneza

( http://www.robertosaviano.it/gallery/lit-cologne-19-marzo-2012) 

Roberto Saviano, włoski dziennikarz i pisarz w 2006 roku opublikował książkę ,,Gomorra – podróż po imperium kamorry”, w której dokładnie opisał działalność neapolitańskiej kamorry. Bardzo dokładnie. Nie omieszkał nawet podać nazwisk mafijnych bossów i obszarów ich działalności. Nietrudno się domyśleć, jakie pociągnęło to za sobą  konsekwencje: wielokrotnie wydano na niego wyroki śmierci, wysyłano listy z pogróżkami, żył pod ochroną policji i musiał opuścić Neapol. 

W 2008 roku na podstawie tej książki Matteo Garrone wyreżyserował film. 

Film 

To nie jest typowy film o włoskiej mafii. Miłośnicy ,,Ojca chrzestnego” będą zawiedzeni. Mafiosi w ,,Gomorzrze” nie wzbudzają sympatii ani szacunku, nie troszczą się o rodzinę i nie przestrzegają żadnych zasad. 

Film składa się z luźnych, na pierwszy rzut oka nie powiązanych ze sobą wątków. Mamy ,,śmieciowy” biznes (Tak, to jeden z obszarów działalności mafii. Zamiast jednak utylizować odpady jak należałoby, wywożą je na południe Włoch, zakopują lub wrzucają do morza). ,,Gomora” to film o wyzysku w czystej postaci. Widzimy tragiczną sytuację pracowników w fabrykach odzieżowych. Najbardziej wymowną, moim zdaniem, sceną w całym filmie jest  ta, gdy wykorzystywany krawiec, Pasquale, pewnego dnia zauważa w telewizji Scarlett Johansson (w książce- Angelinę Jolie) podczas ceremonii rozdania Oskarów ubraną w stworzony przez niego kostium. 

Oczywiście nikt mu nie powiedział, dla kogo to szyje, a i przemilczmy kwestię zarobków...

Mamy też i bardziej ,,tradycyjne” zajęcia mafiosów, jak handel narkotykami czy bronią. Widzimy młodych chłopców, którzy są szkoleni na przyszłych ,,żołnierzy” kamorry. Jak wyglądają takie szkolenia? Ot, np. zakłada im się kamizelki kuloodporne i strzela jak do kaczek, co by pozbyli się lęku prze bronią i nie uciekali na widok pistoletu. Potem dostają bardziej odpowiedzialne zadania: tu zawieźć komuś działkę, tam wywabić sąsiadkę z domu, żeby inni mogli strzelić jej w głowę, bo jej syn ,,zdradził” kolegów.

Film jest oszczędny i pozbawiony efekciarstwa. Jest … zimny i przerażający. Szczególnie, gdy zdamy sobie sprawę, że prawdziwy. Brak emocji i ten sprawozdawczy charakter na początku mnie denerwowały. Później zrozumiałam, że jakiekolwiek komentarze nie są potrzebne, obrazy mówią same za siebie.  A emocje sprawiłyby, że pomyślelibyśmy ,,Ach, to tylko film”. A to nie jest tylko film, to smutna rzeczywistość w cywilizowanym europejskim kraju.

Zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=b090kN8vFmg

Mocny i zdecydowanie warty obejrzenia. 

(A książka to mistrzostwo świata)