Kino rumuńskie - ,,Poziţia copilului''

Kolejnym rumuńskim filmem, który szczerze polecam, jest ,,Pozycja dziecka" (,,Poziţia copilului'') w reżyserii Calina Petera Netzera. 

Film przedstawia relację matki z synem. Matka, Cornelia to kobieta sukcesu. Jest majętna, bezkompromisowa, wpływowa, spełniona zawodowa (jest architektem), otoczona gronem podobnych do niej przyjaciół. Niestety życie rodzinne nie układa się Cornelii tak różowo. Męża wprawdzie trzyma pod pantofelem, ale relacje z synem są trudne. Jej mały Barbu już nie jest taki mały, chce żyć swoim życiem, ale Cornelia nie jest z tego powodu zadowolona i stara się utrzymać syna przy sobie. Gdy Barbu powoduje tragiczny wypadek, matka postanawia za wszelką cenę uchronić syna przed więzieniem (uciekając się do niezbyt moralnych środków) i poprawić ich wzajemne relacje. Ale czy Barbu chce pomocy matki?

Mocny i wciągający film skłaniający do moralnych refleksji. 

A tu można znaleźć wywiad z reżyserem

(http://www.filmweb.pl/film/Pozycja+dziecka-2013-675012)

(http://www.tvp.info/14386793/pozycja-dziecka)

Kino rumuńskie - Za wzgórzami

(http://www.filmweb.pl/film/Za+wzg%C3%B3rzami-2012-652823#poster-1)

Wszystko zaczęło się od sponatnicznie napisanej przez znajomego długiej listy reżyserów i filmów. Towarzyszyły temu triumfalne okrzyki I koniecznie zobacz jeszcze to! I to! A więc z wielką ciekawością zabrałam się do oglądania. 

 Na pierwszy ognień poszedł Cristian Mungiu i Dupa delauri, czyli Za wzgórzami. 

Scenariusz filmu jest oparty na noweli rumuńskiej dziennikarki i pisarki Tatiany Niculescu Bran, która to opisała prawdziwą, ponurą historię, która wydarzyła się za klasztorną bramą. I której ujawnienie wywołało prawdziwą burzę w Rumunii. 

Film opowiada historię życia prawosławnych mniszech w położonym gdzieś za wzgórzami , w rumuńskiej części Mołdawii, klasztorze. Ich dni są uporządkowane i spokojne, ale tylko do momentu, gdy w odwiedziny do jednej z mnieszek, Voichiţy (w tej roli Cosmina Stratan) przyjeżdża przyjaciółka z dzieciństwa, Alina (Cristina Flutur). Będzie starała się przekonać Voichiţę, by porzuciła klasztor i wyjechała z nią do pracy do Niemiec. Pobyt w klasztorze i przestrzeganie surowych reguł nie służy Alinie, zaczyna się buntować, a dochodzące do tego jeszcze problemy zdrowotne sprawiają, że dziewczyna zostaje uznana za opętaną.

Ojciec i mniszki uznają za niezbędne rozpoczęcie egzorcyzmów...

(http://www.wprost.pl/kultura/leksykon/18733/Za-wzgorzami/)

(http://www.helios.pl/36,Rzeszow/BazaFilmow/Galeria/film/1803)

(http://www.helios.pl/36,Rzeszow/BazaFilmow/Galeria/film/1803)

Film jest mocny i porusza wiele tematów (m.in. temat przyjaźni i miłości, kultury prawosławia, poświęceniu, strachu...). Zdecydowanie warty obejrzenia! I do tego doceniony na Festiwalu Filmowym w Cannes - otrzymał Złotą Palmę w kategorii Najlepszy Scenariusz i Najlepsza Aktorka (obie aktorki dostały tę nagrodę ex aequo). 

Tutaj można znaleźć świetny wywiad z reżyserem, Cristanem Mungiu. 

Listopadowa Cortona

Spacerując po wąskich uliczkach Cortony (a raczej nieustannie wspinając się i schodząc), rozumie się Frances Mayes, która to właśnie w tym mieście (a właściwie w jego pobliżu) zdecydowała się osiedlić i umieścić akcję swojej najsłynniejszej powieści ,,Pod słońcem Toskanii". Położona na wzgórzu, z którego rozciąga się widok na dolinę Chiana, dla wielu osób Cortona stanowi esencję ,,toskańskości". Sukces książki a potem filmu przełożył się na wzrost popularności tego miasteczka (i wzrost cen). Amerykańscy turyści zaczęli tu masowo przyjeżdżać, kupować domy i tak jak Mayes, rozpoczynać swoją toskańską przygodę. Znajomi Włosi, znając moją niechęć do bardzo turystycznych miejsc, powiedzieli: ,,Cortona jest naprawdę piękna, ale nigdy nie jedź tam w lecie". A więc pojechałam w listopadzie. I nie żałuję! 

Cortona jest miastem bardzo starym, założonym przez Etrusków w VIII wieku p.n.e. Otoczona jest murami obronnymi (również zbudowanymi przez Etrusków). Jako że miasto położone jest na wzgórzu (miało to ważne strategiczne), trzeba naszykować się na nieustanną wspinaczkę i schodzenie. Ale i na piękne widoki (w tym na jezioro Trasimeno). 

Takie strome schodki i wąskie ulice to znak rozpoznawczy Cortony. Będąc tam w słoneczny listopadowy poranek, szczęsliwie uniknęłam tłumów turystów i w spokoju mogłam cieszyć się urokami tego miasteczka. 

 

 Ciekawostka - w tym ponad dwudziestotysięcznym mieście są aż 24 kościoły! I mnóstwo przydomowych kapliczek (włoskie kapliczki to temat na osobny post, są naprawdę fascynujące). 

Jesień w pełni

Ratusz 

Svani

,,Kiedy nastawała ciemność w wąwozie Mulakhi, biały anioł schodził z gór Tetnuldi do wieży rodziny Jachvliani. Mieszkańcy wieży zaczynali się modlić. Anioł chronił ich dopóki nie zabili człowieka z innego ludu. Od tej pory nigdy więcej nie widziano białego anioła.”

Tymi slowami rozpoczyna się film ,,Svani", pięknie przedstawiona opowieść o sile tradycji, honorze, prawdziwej miłości i wielkiej nienawiści osadzona w gruzińskim regionie Swanetii.

 (http://pl.123rf.com/photo_7883362_famouse-miejsce-na-kaukazie--ga-rny-swanetia-z-pia--knym-widokiem-na-lodowiec-adishi.html)

 (http://www.jasawa.pl/podroze/gruzja/7mestia/swanetia/swanetia11.html)

Swanetia jest uznawana za najbardziej tajemniczy region Gruzji. Położona na styku Gruzji, Rosji i Abchazji, otoczona trudymi do przejścia górami, zawsze była oddzielona od reszty kraju i do tego osnuta mrocznymi historiami. Swanetia słynie z kamiennych wież, które posiadała każda rodzina. Wieże te miały dwa glówne przeznaczenia - po pierwsze służyły na schronienie zimą, gdy wszystko przykrywał śnieg, a po drugie do obrony przed nieprzyjaciółmi (którymi często byli sąsiedzi). Do dziś panuje w Gruzji przekonanie, że Swanowie (mieszkańcy tego regionu) stanowią bardzo specyficzną grupą etniczną. Bardzo zamkniętą, dumną i przywiązaną do tradycji. Przez wiele lat przestrzegali tylko ustanowionych przez siebie samych praw (w tym słynne prawo wendety), a oficjalne zakazy i nakazy państwowe nie miały dla nich wartości. Obecnie sytuacja wyglada inaczej, rząd i policja (podobno) ,,zrobili porządek" z tą samowolką prawną i prawem oko za oko. 

 Dziś, jako że Swanetia jest już łatwo osiągalna (w Mestii jest nawet małe lotnisko), przeżywa napływ podróżników i turystów. Utraciła tę swoją niedostępność i ,,dzikość''. Większość rdzennych mieszkańców wyjechała, bo warunki życia są tu bardzo trudne: brak pracy, ponad 120 kilometrów górską drogą do najblizszego miasta, wszystko drogie (koszta transportu), sroga zima... Ci, którzy zostali w większośći żyją z turystyki. 

Jak wyglądało życie w Swanetii? O co tak naprawdę chodzi z wendetą? 

Na te pytania odpowiada piękny film ,,Svani" z 2007 roku w reżyserii braci Jachvliani pochądzących ze Swanetii. Jest to niezwykła opowieść o rodzie Jachvliani (tak, jest oparty na prawdziwej historii rodziny twórców). Bardzo gorąco polecam ten film! Przede wszystkim miłośnikom Kaukazu, bo można nacieszyć oczy krajobrazami, uszy piękną muzyką, a i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy (np. czemu mężczyźni w Swanetii noszą takie specyficzne czapki?). Ale oczywiście nie tylko im, ale wszystkim, którzy mają ochotę oderwać się na jakiś czas od rzeczywistości. 

Film można obejrzeć na youtube (z napisami po angelsku).

 

(http://www.youtube.com/watch?v=uSBEeM6D1ME)

  

Włoskie filmy: Io non ho paura (Nie boję się)

(http://www.youtube.com/watch?v=NecVm1MwJqg)

(http://hibernianhomme.blogspot.it/2011/07/io-non-ho-paura.html)

(http://www.sorrisi.com/2012/08/28/chiare-visioni-28-agosto-2012-i-grandi-film-da-non-perdere-stasera-sui-canali-gratuiti/io-non-ho-paura/)

,,Io non ho paura" zdecydowanie należy do grupy moich ulubionych włoskich filmów. Widziałam go już nie raz, ale zawsze wracam do niego z przyjemnością i ciekawością. I wstrzymuję oddech w tych samych momentach :)

Reżyser, Gabriele Salvatores, nakręcił  film na podstawie powieści Niccolo Ammaniti, który było jednym ze scenarzystów (obook Francesa Marciano). Akcja dzieje się w małej wiosce w regionie Basilicata na południu Włoch. Głównym bohateram jest dziesięcioletni Michele (Giuseppe Cristiano), który spędza większość czasu ze swoją siostrą i przyjaciółmi. Dzieci biegają, jeżdżą na rowerach i bawią się pośród pól zboża, które zresztą odgrywają ważną rolę w całej historii. Film jest pieknie sfotografowany, zdjęcia (szczególnie wspomnianych wcześniej pól) na długo zapadają w pamięci. Spokój gorącego lata zostaje zmącomy, gdy Michele odkrywa dziurę w ziemi i ,,coś' w środku. Co (kto?) to? Co tam robi i przede wszystkim jak się tam znalazł(o)? Michele robi wszystko, żeby dojść prawdy.

Piękna opowieść o odwadze, poszukiwaniu prawdy i przyjaźni. Do tego świetna muzyka (Ezio Bosso, Ennio Morricone, Pepo Scherman) i dobra gra aktorska sprawiają, że obok tego filmu nie da się przejść obojętnie.

Dziś historia pewnego Sycylijczyka

Peppino Impastato, bo o nim mowa,  był młodym człowiekim zaangażowanym w walkę z lokalną mafią. Co ciekawe, cała jego rodzina była związana z mafią: ojciec, wujek, dalsi krewni… Ojciec, po paru ,,wybrykach” syna, desperacko chciał sprowadzić go na ,,dobrą” drogę, próbował wysłać go do rodziny do Stanów Zjednoczonych, aby się ,,uspokoił”, ale nic to nie dało i w przypływie bezsilności wyrzucił go z domu. Wtedy już Peppino całą swoją energię mógł poświęcić na walkę z mafią. W jaki sposób? Nie, nie bronią, ale słowami.

To było coś nowego! Kto ośmiela się głośno powiedzieć, że mafia istnieje?! Niepisana zasada milczenia została złamana. Impastato twierdził, że ,,Mafia zabija, ale milczenie również”. Próbował zmobilizować Sycylijczyków do sprzeciwienia się władzy mafii. W 1965 Peppino założył czasopismo ,,Idea socjalistyczna” do którego pisał artykuły antymafijne. Udzielał się też społecznie i kulturowo. Ale najważniejszym wydarzeniem w jego działalności  było stworzenia węzła radiowego ,,Radio Aut”, za pośrednictwem którego otwarcie mówił o działaniach lokalnej mafii (w szczególności  o Tano Badalamentim, mafijnym bossie w Cinisi). Przy okazji obśmiewał też mafiosów, tworzył satyryczne audycje.

W 1978 kandydował da samorządu lokalnego, ale samych wyborów nie doczekał… 

Nietrudno domyśleć się, co się stało. ,,Peppino Impastato zrozumiał zagrożenie, jakie stanowi Tano Badalamenti, a Tano Badalamenti zrozumiał zagrożenie, jakie stanowi Peppino Impastano” (fragment,,Peppino Impastato: anatomia di un depistaggio, Editori Riuniti, Rome, 2001”).

W dniu, w którym został zamordowany, w Rzymie odnaleziono zwłoki premiera Aldo Moro, tak więc śmierć młodego rewolucjonisty zeszła na drugi plan. Co więcej, zabójcy Peppina próbowali upozorować samobójstwo. Wersja ta została potwierdzona przez lokalną policję, ale przyjaciele i znajomi chłopaka doskonali znali prawdę i wcale tego nie ukrywali. W Palermo i okolicznych miejscowościach pisali na murach ,,Peppina zamordowała mafia”. Oficjalnie potwierdzono to dopiero  po 6 latach, a sprawcy zostali postawieni przed sądem w 2002 roku (!).

 (Peppino Impastato został zamordowany i to zabójstwo ma jedno imię- mafia)

Pogrzeb Peppina zgromadził tłumy ludzi i przerodził się w antymafijną demonstrację.

(Z odwagą i ideami Peppina będziemy kontynuować walkę)

                   W 2000 roku Marco Tullio Giordana na podstawie historii życia i tragicznej śmierci Peppina nakręcił film zatytułowany ,,I cento passi” (Sto kroków). Dzięki temu filmowi historia młodego chłopaka stała się szerzej znana (tak jak pisałam wcześniej, śmierć premiera całkowicie przyćmiła historię Impastato). Sto kroków to odległość, jaka dzieliła rodzinny dom młodego Peppino Impastato od domu Tano Badalamenti. Filmu nie można nazwać  filmem o mafii, ale raczej o odwadze, marzeniach dążeniu do swoich ideałów. Bardzo dobra gra aktorska i świetna muzyka dopełniają niezwykłej historii. Polecam.

(Zdjęcia pochodzą ze strony http://www.centroimpastato.it/index.php3)

Włoskie filmy: Gomorra

                      

                                                 

Rozpoczynam nowy cykl postów na temat włoskich filmów. Na pierwszy ogień idzie ,,Gomorra", film o jakże atrakcyjnym temacie jakim jest mafia.

Geneza

( http://www.robertosaviano.it/gallery/lit-cologne-19-marzo-2012) 

Roberto Saviano, włoski dziennikarz i pisarz w 2006 roku opublikował książkę ,,Gomorra – podróż po imperium kamorry”, w której dokładnie opisał działalność neapolitańskiej kamorry. Bardzo dokładnie. Nie omieszkał nawet podać nazwisk mafijnych bossów i obszarów ich działalności. Nietrudno się domyśleć, jakie pociągnęło to za sobą  konsekwencje: wielokrotnie wydano na niego wyroki śmierci, wysyłano listy z pogróżkami, żył pod ochroną policji i musiał opuścić Neapol. 

W 2008 roku na podstawie tej książki Matteo Garrone wyreżyserował film. 

Film 

To nie jest typowy film o włoskiej mafii. Miłośnicy ,,Ojca chrzestnego” będą zawiedzeni. Mafiosi w ,,Gomorzrze” nie wzbudzają sympatii ani szacunku, nie troszczą się o rodzinę i nie przestrzegają żadnych zasad. 

Film składa się z luźnych, na pierwszy rzut oka nie powiązanych ze sobą wątków. Mamy ,,śmieciowy” biznes (Tak, to jeden z obszarów działalności mafii. Zamiast jednak utylizować odpady jak należałoby, wywożą je na południe Włoch, zakopują lub wrzucają do morza). ,,Gomora” to film o wyzysku w czystej postaci. Widzimy tragiczną sytuację pracowników w fabrykach odzieżowych. Najbardziej wymowną, moim zdaniem, sceną w całym filmie jest  ta, gdy wykorzystywany krawiec, Pasquale, pewnego dnia zauważa w telewizji Scarlett Johansson (w książce- Angelinę Jolie) podczas ceremonii rozdania Oskarów ubraną w stworzony przez niego kostium. 

Oczywiście nikt mu nie powiedział, dla kogo to szyje, a i przemilczmy kwestię zarobków...

Mamy też i bardziej ,,tradycyjne” zajęcia mafiosów, jak handel narkotykami czy bronią. Widzimy młodych chłopców, którzy są szkoleni na przyszłych ,,żołnierzy” kamorry. Jak wyglądają takie szkolenia? Ot, np. zakłada im się kamizelki kuloodporne i strzela jak do kaczek, co by pozbyli się lęku prze bronią i nie uciekali na widok pistoletu. Potem dostają bardziej odpowiedzialne zadania: tu zawieźć komuś działkę, tam wywabić sąsiadkę z domu, żeby inni mogli strzelić jej w głowę, bo jej syn ,,zdradził” kolegów.

Film jest oszczędny i pozbawiony efekciarstwa. Jest … zimny i przerażający. Szczególnie, gdy zdamy sobie sprawę, że prawdziwy. Brak emocji i ten sprawozdawczy charakter na początku mnie denerwowały. Później zrozumiałam, że jakiekolwiek komentarze nie są potrzebne, obrazy mówią same za siebie.  A emocje sprawiłyby, że pomyślelibyśmy ,,Ach, to tylko film”. A to nie jest tylko film, to smutna rzeczywistość w cywilizowanym europejskim kraju.

Zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=b090kN8vFmg

Mocny i zdecydowanie warty obejrzenia. 

(A książka to mistrzostwo świata)